• 26 февруари 2018
  • Вести денес: 0

Многу сум безобразен, дрзок и арогантен. Се разбира, мислам додека испишувам на белината од текстот (што значи дека тука сум сам наспроти цела непријателска територија), во реалноста сум „бајче“, на мравка не газам (или што би рекол Николаидис А.: „Кога човек зборува за себе, најчесто лаже“). Имено, текстот за мене е сè, дури понекогаш мислам дека нема ништо надвор од текстот, понекогаш мислам дека сè е нарација, дискурзивност. Па, дозволете ми, кога веќе имам простор да ги испишувам своите мисловни проекции, да се обидам со еден „амбициозен“ и „арогантен“ текст, за кој и самиот наслов ни кажува: „Зошто Македонија се распаѓа“. Или можеби фер би било вака: има ли нешто спорно во текстот „Зошто Македонија се распаѓа“?

Нема национализам

За разлика од другите социјалистички земји (освен Русија) падот на Берлинскиот sид и рушењето на комунизмот не резултираше со обнова на граѓанското општество, култура и општествени вредности, туку во историска смисла се отиде чекор наназад. Ако комунизмот сè уште е дел од светскоисторискиот процес, еманципацијата на пролетаријатот и секуларната интелегенција, по трагичните и лудачки случувања на крајот од осумдесеттите години и почетокот на деведесеттите, беше револуција на лумпенпатриотите и битангите. Таквиот преврат е изведен зад димната завеса од лажниот повеќепартиски систем и уште повеќе лажниот парламентаризам. Зад маглиштата од комунистичкото општествено уредување, Македонија клизна во трибална утопија или во превод: привидните институции клизнаа во уште попривидни, а узурпацијата на власта отиде во некој мнозински пакет на некакви совети сочинети од бабички и дедовци. Може кој сака што сака да си мисли, ама тука немаше никаков национализам. Како што го нема ни денес. Национализмот е можен само во внатрешноста на слободна „нација“ (бидејќи секоја нација е конструкт!). А македонскиот народ никогаш не се дигна, или никогаш не излезе од ориенталната заблуда и неслобода.

Национализмот е кохерентна идеологија, која за цел има да ги зачува виталните снаги на нацијата од погубните влијанија на „доцниот модернизам“: раскалашаниот модернизам и безвезните субверзивни „слободи“; неуспехот и анахроноста на таквите доктрини скриени се така што таа – иако на драго срце кокетира со Црквата-нацијата, впрочем, како и секоја идеологија во суштина е антирелигиска и не успева да ја види есхатолошката смисла на десолуција во современиот свет, распаѓање кое може (и мора) усправно да се канализира, ама кое не е возможно да се запре.

Територијална експанзија

Да го земеме за пример национализмот на „француската нација“, па да го споредиме со национализмот на „македонската нација“, ќе видиме застрашувачка негрижа кај нашите национални татковци и синови за доброто на народот. Всушност, ние и ден-денес играме политика на племенска, политичка и економска хунта, која исплива на бранот на деведесеттите, па апсолутно разбирливо беше дека ќе се отвори Пандорината кутија од сите замисливи и незамисливи злосторства во Македонија, кои склизнаа во безнадежност, а младите ги отера во нихилизам и наркоманија, при што, монопол над дистрибуцијата на дрога, да речеме, ја држи државна безбедност. Татковците на нацијата беа водени исклучиво од ориенталната идеја за територијална експанзија, од типот „Солун е наш“ и слични „булшитирања“. Што со дрвен јазик би значело: ширење и собирање арач, рекет, пљачка. Дури и површната анализа докажува, барем онаа анализа што мене ми ја кажуваат разни филозофи и теолози, луѓе на кои многу повеќе им верувам, одошто на армијата од советници, аналитичари и пи-ар „стратези“.

Дури, на мисла сум, нашите „елити“ посакуваат воена состојба, пожари, само за да обезбедат минимум национална кохезија и свесно приклучувајќи се кон неможноста Македонија да се конституира како нормална, модерна и демократска држава во која живеат слободни луѓе. Исто така, тешко е човек да се оттргне од впечатокот дека Македонија е ништо друго освен „потполнка“ за надворешните целини создавајќи внатрешна нестабилност. А притоа, ете ви феноменален повод за кукање и врескање кон „неправдите“ што другите земји ѝ ги задаваат на Македонија.


Селани и граѓани

Од своето постоење до денес, Македонија не успева да постои „сама за себе“; сама на себе да си биде цел, внатре во својот расположив простор да воспостави реален културен и државен поредок. Ниту, пак, некој македонски „државник“ се појави до сега за да сфати еден елементарен логички факт: Македонија како геополитички поим не е исто што и Македонија како географски поим. Такво неразбирање, создаде долг список на лабави единства, па затоа луѓето во оваа земја секогаш ќе бидат ПРОТИВ, секогаш во некаква негација. А кога некој ќе биде ЗА, тоа значи дека некој е во поддршка за она наше ПРОТИВ.

Да речеме, кога некој ќе ви тропа „ајде национално да се обединиме“, тоа значи дека се работи за анимозитет кон НАТО пактот и Европската унија, што не значи дека ќе ослабне ресентиманот ПРОТИВ Турците, Германците, Србите, Албанците, Масоните, Коминтерна, Сорош, Америка... Акумулацијата на таквиот негативитет, таа неспособност да се преболи поразот, да се надмине огорченоста, ја блокира конструктивноста, ја исцрпува општествената енергија и претставува солидна основа за идни порази и дезинтеграции.

Денес во Македонија имате нова поделба на „селани“ и „граѓани“, или она што јас го нарекувам псевдопатриоти и полумалограѓани, поделба која засега, притаено пристига како поддршка од државата. Ние, всушност, а тоа го повторувам со години, немаме проблем со политиката, ами имаме проблем со културниот модел. Ништо не можеше и ништо нема добро до произлезе, ниту денес, ниту во иднина, од нашето „славно минато“; oд друга страна, ако продолжиме да го практикуваме истиот културен модел, ние ќе го зациментираме популизмот, а простаклукот ќе го востоличиме како врвна вредност! Сево ова, во комплицираната реалност од 21 век, ќе се претвори во гротеска. И ќе биде сè погротескно. Поради тоа не треба да се мава со дрва и камења кон парламентарните будалштани и разбеснети пратеници. Иако немаат врска со парламентаризам, тие несвесно ја извршуваат својата парламентарна улога – не претставуваат токму онакви какви што во суштина ние сме.
 

Објавено во „Слободн печат“

ОСТАНАТО ОД КОЛУМНИ

Македонската регионална политика - прилог кон потребата за нејзино подолгорочно дефинирање

На Балканот се создава нов (гео) политички распоред кој радикално за долг период ги менува политичките состојби и констелации од било кога во досегашната историја.

Заев конечно во елемент, „преторијанците“ во паника

Е баш јебитачно, што би рекол оној куртонот над куртоните – додека сите очекуваа премиерот да ја поддржи харангата против оние што го критикуваат, тој најави реконструкција на Владата.

Заев се враќа дома?!

Посебно бев лут што една искрена моја поплака до премиерот заврши неуспешно и со доза на одмазда од страна на критикуваниот, т.е. Извршителот. И тогаш се сетив на стих од познатиот албански поет Миѓени: „Трај ти петеле востаник!“ И траев.

Болниот има само една желба

НАТО никогаш нема да ги реши нашите сопствени проблеми со вмровскиот фашизам, со нефункционалните институции на државата, и, конечно, со нашата општествена декапацитираност да ги решаваме сопствените проблеми.

Скок од височина од балканскиот гроб

Во преговорите за името Македонија не го брани својот идентитет, туку го гради. Ова е најдлабокото проникнување во суштината на македонската тековна егзистенција. И во перспективите.

Чувство за навредување

Како тој убав манир престана да важи кога се во прашање Македонците? Дали некој помислува на нашите национални чувства и имаме ли ние право на нив?

Заложничка драма

Патот до пеколот е секогаш поплочен со добри намери, како што рече еден плочкар, кој не го сфати вицот.

Како „малиот Мицковски“ ја замислува политиката

Се плашам дека овој или кратко ќе трае или неславно ќе заврши. Можеби и двете.

Пачавра - писание

Оние 200 будали се чини се турнати напред само да ја брануваат јавноста и да ги оттргнат погледите од тајните планови и инфилтрации што се случуваат вон вниманието на критичката заедница. Тие се одамна прочитана книга-пачавра.

Корупција – темно петно на политиката

Како и сè друго и во оваа сфера постои друга страна од моралноста, која, без оглед за каков општествено-политички систем станува збор, и без оглед на исклучоците од правилото, се јавува како константа - Моќта опива!

НАЈЧИТАНИ