• 26 февруари 2018
  • Вести денес: 0

Деновиве се обидувам да разберам што претставува, всушност, иницијативата за средби и „преговори“ меѓу претставниците на македонските партии во куќата на Жан Моне крај Париз… И никако не ми успева. Можеби „зад затворена врата“ Вајгел на своите соговорници во Скопје им објаснува нешто што нам не ни е познато, но она што го кажува „пред вратите“ ниту остава силен впечаток, ниту помага да разбереме во која грмушка лежи овој европски зајак…

 

На прв поглед, личи дека Вајгел, малку осамен, како да сака да воспостави некаква „втора шина“ на отворен дијалог меѓу партииве, далеку од Скопје, за нешто што можеби допрва, „кога ќе му дојде време“, ќе добие некаква содржина и смисла. Тоа не е необично во пристапите на меѓународната политика, особено кога сите знаеме дека во земјава ќе треба да се гради некаков поширок консензус кога ќе се решава спорот што го имаме со Грција. Можеби и поскоро отколку што се предвидувањата во нашата политичка и поширока јавност.

Но, јас, пак, мислам дека е тоа, по малку, едно мрзеливо, или барем сосема очигледно, па затоа и не сосема точно толкување на оваа „Жан Моне“ иницијатива.

Мојот впечаток е дека Вајгел и Французите кои, веројатно, го спонзорираат овој проект, како да се обидуваат да го рехабилитираат ВМРО-ДПМНЕ што побрзо да се врати на македонската политичка сцена, после „еутаназијата“ што им ја приреди Груевски со своите погубни политики. Французите и инаку, во политичка смисла, во последните години стоеја, дискретно, повеќе зад политиките и партијата на Груевски, отколку зад напорите на Заев; и, некако, со потешко срце – додуша, не баш толку трагично како Австријците и Унгарците! – го доживеаја неговиот политички пад. Што е право, кога ги читам интелигентните изјави и интервјуа на сегашниот француски амбасадор, сега и ним им е потполно јасно дека со политичкиот „жив мртовец“ Грујо е готово. Но, претпоставувам дека проценуваат оти грогираното ВМРО-ДПМНЕ мора што поскоро да застане на нозе.

Тоа не е лоша проценка: Македонија не може да решава важни прашања од евро-атлантската агенда без учество на македонската десница, дури и земајќи ги предвид отворените недемократски, антиалбански и антизападни хистерии што ги разви ДПМНЕ во последните години. Можеби куќата на „Жан Моне“, низ меѓупартиски дијалог, е добро место, со засилена антибиотска терапија, за рехабилитација и ресоцијализација на демократските отпадници (да не кажам злосторници).

Сепак, со Французите треба внимателно: тие на Балканот си ги имаат своите „традиционални“ сојузници, Србија и Грција, државите кои на нас, од распадот на Југославија, гледаат како на понтонски мост преку мирна река на кој некој, преку ноќ, им турил рампа!

Дополнително што француската политика кон Македонија никогаш и не покажувала особена, да ја наречеме, енергичност или, не дај боже, симпатија. Повеќе ми личела како кога, од здодеаност, ќе се откажете со вилушката да ја бркате маслинката низ грчката салата. Всушност, Париз нас нѐ третира со една беневолентна, бивша империјална рамнодушност, како неопходна „тампон зона“ за избегнување на искрите што, кога би ја немало македонската држава, би се појавиле од директните територијални триења меѓу нашите соседи.

Значи, во принцип, а-пропо куќата на Жан Моне, нема зијан од правење дијалог. Само да не ја преценуваме користа.

Се ла ви, мон ами.

 

извор: Цивил

ОСТАНАТО ОД КОЛУМНИ

Македонската регионална политика - прилог кон потребата за нејзино подолгорочно дефинирање

На Балканот се создава нов (гео) политички распоред кој радикално за долг период ги менува политичките состојби и констелации од било кога во досегашната историја.

Заев конечно во елемент, „преторијанците“ во паника

Е баш јебитачно, што би рекол оној куртонот над куртоните – додека сите очекуваа премиерот да ја поддржи харангата против оние што го критикуваат, тој најави реконструкција на Владата.

Заев се враќа дома?!

Посебно бев лут што една искрена моја поплака до премиерот заврши неуспешно и со доза на одмазда од страна на критикуваниот, т.е. Извршителот. И тогаш се сетив на стих од познатиот албански поет Миѓени: „Трај ти петеле востаник!“ И траев.

Болниот има само една желба

НАТО никогаш нема да ги реши нашите сопствени проблеми со вмровскиот фашизам, со нефункционалните институции на државата, и, конечно, со нашата општествена декапацитираност да ги решаваме сопствените проблеми.

Скок од височина од балканскиот гроб

Во преговорите за името Македонија не го брани својот идентитет, туку го гради. Ова е најдлабокото проникнување во суштината на македонската тековна егзистенција. И во перспективите.

Чувство за навредување

Како тој убав манир престана да важи кога се во прашање Македонците? Дали некој помислува на нашите национални чувства и имаме ли ние право на нив?

Заложничка драма

Патот до пеколот е секогаш поплочен со добри намери, како што рече еден плочкар, кој не го сфати вицот.

Како „малиот Мицковски“ ја замислува политиката

Се плашам дека овој или кратко ќе трае или неславно ќе заврши. Можеби и двете.

Пачавра - писание

Оние 200 будали се чини се турнати напред само да ја брануваат јавноста и да ги оттргнат погледите од тајните планови и инфилтрации што се случуваат вон вниманието на критичката заедница. Тие се одамна прочитана книга-пачавра.

Корупција – темно петно на политиката

Како и сè друго и во оваа сфера постои друга страна од моралноста, која, без оглед за каков општествено-политички систем станува збор, и без оглед на исклучоците од правилото, се јавува како константа - Моќта опива!

НАЈЧИТАНИ